Polskie znaki „Rzeczy ostatnie” – śmierć ma dobry beat!

Co to jest za ciekawy projekt. Grupa twórców postanowiła ocalić od zapomnienia polskie pieśni ludowe. Zebrali się więc i nagrali płytę, na której współcześni artyści w jak najbardziej współczesnych aranżacjach śpiewają – ale nie o byle czym, a o śmierci. Wracamy więc do pierwszej klasy liceum i przypominamy sobie motyw danse macabre oraz „Rozmowę mistrza Polikarpa ze śmiercią”. „Śmierć z błotem miesza marmurowe gmachy i złote dachy” – przestrzega Vito Bambino, a ja dodaję tę piosenkę do swojej playlisty you tube. 

Za projektem stoi trójka z okładki: Radek Łukasiewicz, Jarek Ważny i Janusz Zdunek, którzy do zaaranżowania pieśni zaprosili m.in. Michała Szpaka, Matyldę Damięcką, Sanah czy Vito Bambino. Znajdziemy tutaj też utwór po angielsku, trochę – w moim odczuciu – niepasujący do profilu płyty, ale również ciekawy. Bardzo podoba mi się wykonanie pieśni „Anielski orszak” przez Matyldę Damięcką, cenię wokal Michała Szpaka w utworze „Żegnam cię mój świecie wesoły”. Podoba mi się, w jaki sposób artyści zaaranżowali pieśni, trochę na współczesną modłę, ale nie tracąc przy tym ich ludowego, niepowtarzalnego charakteru. Podobno przygotowując materiał, jeździli po kraju, nagrywali panie w kołach gospodyń wiejskich, poświęcili wiele godzin na rzetelne przygotowanie płyty. W moim odczuciu – było warto. 

Jestem fanką kultury wiejskiej, kultury ludowej i bardzo, ale to bardzo szanuję ten projekt. Pieśni pogrzebowe, pieśni o śmierci tworzono przecież nie tylko ku czci zmarłych, ale też aby choć trochę oswoić kostuchę, zrozumieć niezrozumiałe i pokłonić się tej, która „z ręki cesarskiej berło wytrącywa, piaskiem przykrywa”. Słuchając tej płyty, wsłuchując się w mądrość ludową płynącą z tych tekstów, oswajamy ją i my. Autorom należą się ukłony za ocalenie od zapomnienia nieprzecenionej wartości, jaką niewątpliwie ma ten element naszej kultury.

Oktawia Mościńska

Płyta otrzymana od wydawnictwa.